اولین عشق

اولین عشق من، به یک خواستگاری نافرجام و دردناک منتهی شد!
آنروزها طبل جنگ با گورومب گورومبَش گوش فلک را کر کرده بود. ما مشتی کودک بی‌اهمیت لای دست و پای جامعه بودیم که تنها کار مهم‌مان درس‌خواندن بود! تف! چپ و راست اولیا و انبیا و والدین و بقالی و چغالی محله و مدرسه و خانه، توی سرمان میزدند که شما هیچ کار و وظیفه‌ای جز درس خواندن ندارید! ما هم هی موقع بازی و تفریح و شیطنت و آتش سوزاندن عذاب وجدان داشتیم که ای داد حالا اگر مردم ببینند ما درحال بازی هستیم چه می‌شود!
آن روزها یک اتفاق دیگر هم در جوف موضوع جنگ ما با عراق افتاده بود. گویا صدام حسین یزید کافر تعداد زیادی از عراقی‌های عراق را از عراق اخراج کرده بود و آنها تحت عنوان رانده‌شدگان عراقی، آمده بودند ایران. در محلهٔ ما جنگزدگان جنگ تحمیلی هم چند خانوادهٔ رانده‌شدهٔ عراقی ساکن شده بودند که از قضا یکی از همان عراقی‌ها که فارسی هم سخت صحبت میکرد، شده بود همکلاسی ما، اسمش ارکان بود. ارکان عراقی بود و ما نمی‌دانستیم باید با او دوست باشیم یا دشمن! بگذریم.

در طبقهٔ بالای خانهٔ ما یک دختر زیبا زندگی میکرد، عین پنجهٔ آفتاب. برای منی که تا آن زمان عاشقانه‌ترین فیلمی که دیده بودم سیندرلا بود، شری عینهو سیندی بود. اما یک مشکل بزرگ وجود داشت و آن اینکه شری حدود چهار پنج سالی از من بزرگتر بود، برای مایی که کلا” آنزمان دَه نُه سالمان بود چهار پنج سال اختلافِ سن، نیمی از عمرمان می‌شد، شما تصور کنید در سیصد و پنجاه سالگی عاشق یک زن هفتصد ساله شوید! چیزی در این حدود.
ما آنزمان یک گروه از پسرها بودیم که مانند یک دسته شغال همیشه باهم چرخ میزدیم. همه‌جا در کنار هم بودیم، همه هم رازهای هم را میدانستیم، من بودم، امیر بود، شهرام بود کامل بود و نادرو، نادرو اگر چه هم سن ما بود ولی هیکلش همان موقع هم قد یک مرد بیست ساله بود، در واقع نَر آلفای گروه همین نادرو بود. یکی از همان روزهای پر گرومب و گرومب که در راه‌پله با شری چشم تو چشم شده بودم و آتش عشقم دوباره زبانه کشیده بود، به بچه‌ها گفتم من باید مطمئن شوم که شری تا وقتی بیست و پنج سالم شد منتظر من می‌ماند. در آنزمان همهٔ ما اتفاق نظر داشتیم که سن ازدواج بیست و پنج سالگی است! دلیلش را هم هیچوقت هیچکس نپرسید! کامل پیشنهاد داد که باید با خانواده حرف زد! امیر گفت ما هنوز کودکیم و وظیفه‌مان فقط درس خواندن است! نادرو پرسید: خود شری میداند؟ گفتم نمیدانم! شهرام گفت باید یک حلقه برایش بخری بعنوان نشانه! امیر گفت ارکان بعد از کلاس بساط دستفروشی دارد میرویم از او میخریم!
فردای آنروز با گلهٔ شغالها رفتیم خرید عروسی! ارکان یک بساط از بنجل‌ترین اشیاء عالم دور خودش جمع کرده بود که اگر همانها را در عراق می‌داد دست مشتری حتما” ما جنگ را می‌بردیم! لابلای اجناس، یک جفت انگشتر برلیان داشت که البته اصل نبود، به دانه‌ای پنج تا تک تومانی، آنزمان یک نوشابه زمزمِ تگری، دو تومان بود. پنج تومان را دادیم و یکی از انگشترها را گرفتیم.
شهرام که پدرش نانوایی داشت سر راه رفت توی مغازهٔ پدر و یک قوطی کبریت خالی آورد، انگشتر را کردیم توی قوطی کبریت ممتاز و با سینه‌های ستبر رفتیم سر موضعی که میدانستیم شانس دیدن شری در آنجا از بقیه جاها بیشتر است. ساعتها همانجا لول خوردیم و وقت گذراندیم تا بالاخره شری با یکی از دوستانش آمد.
حالا مشکل این‌بود که جعبهٔ جواهر را چگونه به دست شری برسانیم که در عین حالی که خودمان دور ایستاده‌ایم او بفهمد که باید تا بیست و پنج سالگی منتظر من بماند، البته بیست و پنج سالگی من نه خودش!
برای همین به یک بچهٔ چلغوز حدود شش ساله همان اطراف گفتیم بچه این جعبه را بده دست آن دختر و بگو که اینرا بهروز داده! پسر جعبه را گرفت و دوید به سمت شری! ما از دور میدیدیم که شری اولش با تردید قوطی کبریت را گرفت و با احتیاط و تعجب درش را باز کرد! بعد پسر را دیدیم که با دست به گروه ما که دور ایستاده بودیم اشاره کرد و دوید به سمتی نامعلوم! شری جعبه را داد دست دوستش و به حالتی تهاجمی همچون ماده شیری شرزه حمله کرد بسمت دستهٔ شغالها. ما هرکدام به گوشه‌ای پراکنده شدیم اما برخلاف انتظار من که فکر میکردم شری حالا حداقل مرا تعقیب خواهد کرد، دیدم افتاده دنبال نادرو تا او را گوشتمالی دهد! تف! نادرو میخندید و میدوید، باید هم می‌خندید، تمام تلاش من به نام او تمام شده بود.
امیر همان حوالی اشاره کرد که ما هنوز کودکیم و هیچ وظیفه‌ای جز درس‌خواندن نداریم! کامل و شهرام هم صحّه گذاشتند!